Na de prachtige ervaringen in Lesotho doorkruisen we het Zuid-Afrikaanse binnenland. We komen terecht in een waar niemandsland. Een stoffige piste trekt een kaarsrechte baan doorheen een droog graslandschap met cactussen, waar alleen de grazende koeien en schapen achter afrastering op een menselijk teken wijzen. De vegetatie wordt nog droger in de volgende provincie, de Karoo, een semi-woestijn onder meer bewoond door 70 cm lange leguanen. Uitgestrekte dorre vlaktes domineren het landschap en door wind aangedreven waterpompen domineren het leven. We maken een stop in het 'Uilenhuis', gelegen in het stoffige dorpje Nieu-Bethesda en voorgoed uit de vergetelheid gerukt door de artistieke aanleg van de bewoonster van het huis. Hele Martins werkte gedurende dertig jaar met devotie aan de plastische invulling van haar leefwereld. Binnenshuis kregen de muren vrolijke kleuren van geschilderde glassplinters, ramen kregen zonnefiguren, zelfgemaakte kandelaars sferen het ongewone kader. Buiten werd de tuin getransformeerd, cementen beelden, vaak op ware grootte vormen een indrukwekkende verzameling. Ruiters op kamelen, sierlijke vrouwenlichamen op een onderbouw van glazen flesjes, uilen in alle vormen en maten, geduldig gevormd en met glasscherven versierd. Zonder enige opleiding en met de eenvoudigste materialen laat deze kunstenares 30 jaar na haar dood een cultureel erfgoed na dat op zijn minst als uniek mag worden bestempeld.
In Graaff Reinet vieren we mijn dertigste verjaardag met een overheerlijke struisvogelsteak en champagne aangeboden door de gulle Deen. We zijn inmiddels helemaal in struisvogelland aanbeland. In Oudtshoorn bezoeken we een farm, waar de struisvogels gefokt worden voor hun veren en hun kuikens. Elke negen maanden worden de volwassen vogels geplukt, oftewel letterlijk gepluimd. Mannetjes hebben uitsluitend wit-zwarte veren terwijl vrouwtjes uiteraard grijs getint zijn. De veren gaan de textiel in, terwijl de donsveertjes als afstoffers in de handel terechtkomen. De kuikens komen na een broedperiode van 6 weken uit hun ei en gaan de opfok in voor de vleesproduktie. Om de eileg te stimuleren wordt er niet gewacht tot een volwaardig nest gevormd wordt, bestaande uit 12 tot 16 eieren, maar worden alle eieren op 1 na steeds uit het nest gehaald, die hun weg naar de broedmachine vervolgen. Zo legt een vrouwtje in haar carriere van 40 jaar maar liefst 2000 eieren, elk ei qua inhoud equivalent aan 24 kippeeitjes...
Bij ons bezoek aan de boerderij krijgen we ook de gelegenheid struisvogel te rijden. Henk is er verbazend goed in en verbreekt alle records!!
We verlaten het mekka van de struisvogels om de kust te verkennen en de struisvogelomelet als ontbijt en de lekkere rode steaks mager vlees worden ingeruild voor verse witte vis. We maken een kano-tocht op een in zee uitmondende rivier. In Mossel Bay volgen we kilometers lang de kustlijn bij een dagwandeling en genieten we van de springende knobbeldolfijnen die in groepen van 20 en meer vissend vlak langs de kust zwemmen. Ons bezoek aan 'Seal Island' blijkt een beproeving te worden. Na het bewonderen van de 3000 zeehonden die permanent op het eiland verblijven en momenteel kleintjes aan het grootbrengen zijn, vatten we een ruige terugtocht aan. Onze vissersboot danst op de golven en wat met opspattende waterdruppels begon eindigt in een volwaardige, koude douche. We moeten ons krampachtig vasthouden om niet overboord te slaan, terwijl we in ons doorzettingsvermogen worden gesterkt door de om de boot cirkelende haaien...Kletsnat, bibberend maar heelhuids bereiken we de haven.
De volgende dag gaan we naar Cape Agulhas, het meest zuidelijke punt van Afrika, waar we op de vuurtoren klimmen en de plaats bezoeken waar de Indische oceaan zonder enige grensovergang eindigt en plaatsmaakt voor de Atlantische oceaan.
Onze volgende stop is Kaapstad, een wereldstad gebouwd in een baai aan de voet van de Tafelberg en een puntig schiereiland dominerend dat eindigt in Kaap de Goede Hoop. We verkennen het historische centrum en nemen de kabelbaan naar de top van de Tafelberg. De stralende zomerdag zonder enige bewolking geeft ons sublieme vergezichten. De afdaling doen we tevoet en is even spectaculair.
Ons tentje staat ten Noorden van Kaapstad, in Table View, aan het bloubergstrand. We genieten elke dag van de stralende zon, het mooie strand en het unieke uitzicht op de Tafelberg. Wind hebben we nodig voor onze kite-surf-lessen, een niet ongevaarlijke sport waarbij een parachute je voort trekt op de golven, staande op een plankje. Bij beginners is het beheersen van de parachute vaak een probleem. Bij hevige wind kun je gemakkelijk metershoog de lucht ingeslingerd worden, wat in het water een pijnloze landing geeft maar op het strand pijnlijke blauwe plekken veroorzaakt. We kopen een kleine parachute om het besturen te oefenen zonder kneuzingen en botbreuken... Als de wind het laat afweten genieten we van een luie stranddag.
Op historisch vlak was Robben Island een bezoek meer dan waard. Het eiland voor de kust van Kaapstad waar de politieke tegenstanders van het apartheidsregime vanaf de jaren '60 tot '90 in de gevangenis werden geplaatst. De meest bekende politieke leider was uiteraard Nelson Mandela, die 27 jaar achter blanke tralies zat. Met hem vele duizenden politieke en studentenleiders (Steve Biko). Tot halfweg de jaren '70 waren de omstandigheden erbarmelijk, maar onder druk van de internationale gemeenschap werd de gevangenschap minder ondraaglijk. De rotsvaste overtuiging van de zwarte leiders dat uiteindelijk het blanke regime geen stand kon houden stimuleerde hen tot de voortzetting van hun studies in gevangenschap. Hierdoor waren ze in staat bij hun vrijlating een regering te vormen die eindelijk recht deed aan de zwart-blank verhoudingen in Zuid-Afrika. Tot op heden zijn vele ministers ex-gevangenen van Robben Island, hetgeen wijst op de ironie van het blanke minderheidregime.
We besluiten Kerst in Kaapstad door te brengen. In de lodge kennen we inmiddels al veel mensen. Na twee weken in Kaapstad voelen we ons ver van huis toch een beetje thuis.
Om de kerstsfeer er toch wat in te houden bezoeken we de pinguinkolonie nabij Simon'Town. Hoewel, de kleine zwart-witte afrikaanse pinguin maakt zijn nesten in het zand en ligt te zonnebaden op het strand. Ze zouden moeite hebben zich aan te passen aan de leefomstandigheden van hun collega's op Antartica!

Tot volgend jaar.
We wensen eenieder een knusse Kerst toe en een mooi en gezond 2008!
Nog veel leesplezier, de reizigers

Apres les grands moments vecus a Lesotho, on traverse de nouveau la frontiere d'Afrique du Sud. L'interieur du pays nous frappe par sa secheresse et l'absence de toute presence humaine. Durant des centaines de kilometres on ne voit ni homme, ni village. Uniquement des vaches et des moutons nous tiennent compagnie dans ces vastes plaines de cactusses ou l'herbe se fait rare. Des pompes a eau, activees par le vent dominent la vie dans ce semi-desert, ou seul les leguanes, mesurant jusqu'a 70 cm, se sentent chez eux.
Un petit village, isole du monde, Nieu-Bethesda, a reussi de sortir de l'anonima grace a son hebitant Helene Martins. Cette femme a consacre la moitiee de sa vie a la creation d'un oeuvre qui avait pour but de rendre agreable l'environnement dans lequel elle vivait. A l'interieur de la maison elle donne les murs des couleurs vives utilisant des eclats de verre colores. A l'exterieur elle transforme le jardin. Des grandes statues en ciment finissent par remplir chaque espace libre et forment une collection impressionnante. Pour donner forme a sa creativite elle n'utilise que des materiaux simples, un cadre en fer, du ciment pour modeler, du verre comme decoration. Sans aucune formation artistique elle reussit a laisser derriere elle un heritage culturel qui peut etre considere comme hors du commun.
A Graaff-Reinet j'atteins mes 30 ans, ce qu'on celebre avec un steak d'autruche succulent. Le region dans lequel on se trouve est le vrai berceau de l'autruche. A Oudtshoorn on visite une ferme, ou l'elevage est oriente sur les plumes et la production de poussins. Chaque 9 mois les autruches adultes sont plumees dans un couloir, un capuchon sur la tete. La recolte, donnant des plumes noires chez le male en des plumes grises chez la femelle, trouve sa distribution dans le textile ou sert pour depoussierer les meubles. Les poussins sortent de l'oeuf au bout de 42 jours et sont eleves pour la viande. Un nid contient 12 a 16 oeufs, mais pour stimuler la ponte suelement un oeuf est laisse dans le nid, les autres trouvent leur chemin vers un incubateur. Au bout d'une carriere de 40 ans, chaque autruche a pondue une moyenne de 2000 oeufs, sachant qu'un oeuf equivaut a 24 oeufs de poule...
Durant notre visite on profite de l'occasion pour faire un tour sur le dos d'une autruche, qui se monte presque comme un cheval sauf qu'il faut se tenir aux ailles!
On poursuit notre chemin pour s'approcher de l'ocean. Se promenant le long de la cote on observe des dauphins, vingt, peut-etre trente, en cours de chasse et sautant dans les vagues. A Mossel Bay on prend le bateau pour visiter 'Seal Island', une ile sur laquelle habitent 3000 phoques. L'allee se passe sans trop de soucies, mais le retour est plus rude. Le bateau penche dangereusement sur les vagues de droite a gauche et on a beaucoup de mal a se tenir. Les requins circulant autour du bateau nous stimulent a tenir assis. Finalement on atteint le port sain et sauf, mais douches.
Le lendemain on descend jusqu'au point le plus Sud de l'Afrique, Cape Agulhas. On monte dans le phare qui marque ce point et on admire l'endroit ou l'ocean Indien passe sans frontiere a l'ocean Atlantique.
Notre prochain halte est le Cap, une ville de port, au pied de la 'Montagne de la Table', dominant une presque-ile qui se termine par le Cap de Bonne Esperance. On visite le centre historique de la ville et on prend le telepherique jusqu'au sommet de la montagne pour admirer les vues superbes et on poursuit la descente a pied. L'endroit ou on loge est situe au nord de la ville. Chaque jour on profite de la plage a Table View, le soleil, la mer, la vue sur le Cap, jamais Noel s'est presente dans ces conditions. On a besoin du vent pour les cours de kite-surf. Un sport bien plus dangereux que le gymnastique, qui a pour but se laisser tirer sur l'eau par une parachute tenant debout sur une planche. Le probleme pour les debutants est de diriger la parachute, car le vent violent dans une parachute mal dirigee peut provoauer un saut dans le ciel de plusieurs metres, qui sur l'eau n'a pas de consequence, mais donne des bleus sur la plage. On achete une petite parachute pour s'entrainer et on decide de rester au Cap pour Noel. Dans le lodge ou on loge on a fait quelques amis avec qui on va passer les fetes. Au bout de deux semaines on peut se sentir a la maison, meme bien loin de Chantegrue.
La visite a Robben Island vaut plus que la peine. L'ile sur laquelle Nelson Mandela et tous les gens en desaccord avec le regime d'apartheid ont ete emprisonnes a partir des annees '60 jusqu'aux annees '90. Que beaucoup de ces ex-prisonniers sont aujourd'hui membres du gouvernement actuel, prouve l'ironie de l'histoire.
Pour se mettre dans l'ambiance de Noel on visite une colonie de pinguins pres de Simons'Town. Les petits pinguins en noir et blanc nichent dans le sable et prennent des bains de soleil sur la plage. Ils auraient du mal a s'adapter chez leurs collegues en Antartique!

A l'annee prochaine.
Nous souhaitons a tous le monde des agrables fetes de Noel et une annee 2008 en bonne sante et plein de bonheur!
Les voyageurs

Na de sun, sea and surf trekken we opnieuw naar het binnenland. Via zuidelijk Drakensberg bereiken we de grens met Lesotho. Een stenige piste klimt verdwaald de bergen in. Onze VW chico, niet geheel aangepast aan dit soort terrein, slingert zich langzaam maar zeker omhoog, behoedzaam gestuurd door onze super-chauffeur Henk. Voorlopig maar geen vrouwen achter het stuur wanneer het menens is, Virginie rijdt op een uitgestrekt kampeerterrein nog over een betonnen barbeque... Bij de grensovergang verkrijgen we vlot de nodige stempels. Vanaf de grens is de weg tot onze verbazing geasfalteerd. We rijden een berglandschap tegemoet waarbij we onze verbazing met moeite te boven komen. Achter iedere bergtop wacht ons een even verbluffend vergezicht. Lesotho wordt niet voor niets "the Kingdom in the Sky" genoemd. Zover het oog reiken kan sieren bergtoppen de horizon. In deze rotsige omgeving met schrale vegetatie moet overleven een taak op zich zijn. Ronde hutjes met strooien dak of kleine stenen huisjes omheind door Aloe Vera's vormen de dorpjes. Landbouw wordt uitgeoefend via terrasteelt. Bergflanken worden lappendekens van kleine akkers, met ossen geploegd en ingezaaid, tot op grote hoogte. Herders trekken met hun kudde koeien, geiten of schapen de bergen in, eenzaam afgetekend tegen een onherbergzame achtergrond en gehuld in dikke dekens ter bescherming tegen de ochtendkoelte. Lesotho is een land waar geen voorstelling van te maken is als je de indrukken niet met eigen ogen hebt opgedaan, zo onvoorstelbaar mooi. We vragen ons af met welke ogen we de rest van de wereld zullen bekijken na deze verwennerij. De wereld zal zijn best moeten doen ons weer te verbazen. Via 'The gate of Paradise' bereiken we het dorpje Malealea, waar zich zo ongeveer de einige toeristische akkomodatie bevindt en de einge plek in het land waar kamperen mogelijk is. We verblijven er enkele dagen. Gelukkig hadden we ons op 'the middle of nowhere' voorbereid en de nodige voorraad rijst en pasta ingeslagen, want in de enige winkel van het dorp is werkelijk niets te koop. Na mijn klapband aan de kust hadden we ons ook voorzien van nieuwe binnen- en buitenbanden, wat bij onze eerste fietsdag al geen luxe was, gezien Henk bij een fikse afdaling meermaals een lekke band kreeg. De bandenpech blijft ons achtervolgen, zelfs de auto kreeg een lekke band -de kant van Henk natuurlijk...- Je kunt op zijn minst zeggen dat het hier toch op stevig mountainbiken aankomt. De mensen in de dorpjes springen verrast overeind wanneer ze twee blanke fietsers zien zwoegen om de zoveelste heuvelrug op te komen. Het landschap en de uitzichten vormen de beloning op zich. Lesotho is nu al een van de hoogtepunten -letterlijk en figuurlijk- van onze reis. Maar schrik niet, we hebben nog geen verhuisplannen.

Apres le surf a la cote on se deplace de nouveau vers l'interieur du pays pour atteindre Lesotho. Uniquement une route non-goudronnee donne acces a la frontiere. Le pays qu'on decouvre nous frappe de stupefaction. Apres chaque sommet, d'autre montagnes s'elevent jusqu'a l'horizon. Ce n'est pas sans raison que Lesotho a recu le surnom "the Kingdom in the Sky". Dans cet environnement rocheux, ou la vegetation se fait rare, survivre ne doit pas etre une sinicure. Des cabannes rondes a toit de paille ou des petites maisons en briques, clotures d'aloe-veras, forment les villages. L'agriculture est possible par le principe des terrasses. Chaque champ est laboure et seme a l'aide des boeufs. Les petits champs s'etalent jusque haut dans les montagnes. Les bergers, fiere de leur troupeau de quelques vaches, moutons ou chevres se promenent a longueur de journee sur ces terrains pauvres pour assurer leur entretien. S'abritant sous une couverture contre le froid matinal, ces personnages solitaires expriment un sentiment particulier dans ce milieu hostile. Lesotho est un pays qu'il faut avoir vue pour comprendre sa beaute. On reste quelques jours a Malealea, le seul village dans le pays avec une accomodation touristique et le seul lieu ou camper est possible. Heureusement on avait prevu du riz et des pates pour tenir dans cet endroit isole. On fait des promenades et on cycle sur les pistes, au grand etonnement des habitants, qui sont ravis de voir passer dans leur village deux blancs en velo.

Bijna een maand zijn we inmiddels onderweg. De tijd vliegt en toch hebben we al zoveel beleefd, zoveel plaatsen bezocht, zoveel indrukken opgedaan.
Onze uiteindelijke kombinatie auto-fiets is goud waard. De lange afstanden overbruggen we met de auto on vervolgens fietsdagen in te passen om het terrein nader te verkennen. In de Blyde River Canyon gingen we via een mountainbike route watervallen kijken. We beklommen per fiets de flinke etappe naar God's window, waarbij de naam alleen al het verleende uitzicht verklapt. Per fiets aankomen op een parking waar bussen hun toeristen uitlaten voor een foto van een vergezicht geeft ons toch een sterk gevoel. Op eigen krachten ergens komen is vaak de beloning op zich. Jammer dat het weer in de bergen onvoorspelbaar is, want we kregen regen. Op de uitzichtspunten werd het mistgordijn gesloten en het fietsen werd iets minder plezierig. Dan maar met de auto Pelgrims'Rest bezocht, nog een bloeiende goudmijnstad eind 1800, en ons lief autootje zijn eerste piste gegund. Hogerop in de canyon bewonderden we de samenvloeiing van de Blyde Rivier en de Treur Rivier. Hun samenvloeiing veroorzaakt een sterke en continue wervelstroming wat aan de oorsprong ligt van een mooi natuurfenomeen: de vorming van 'potholes'. Grote ronde kolkgaten werden door de eeuwen heen in de rotswanden uitgesleten.
We verlieten canyongebied en trokken oostwaarts, richting de wildtuin met wereldfaam: Kruger Nationaal Park. In Pilanesberg hadden we onze eerste indrukken opgedaan. Kruger leek ons groots, toeristisch en overroepen en eigenlijk wilden we met eigen ogen zien waar al die beroemdheid op berustte. We kwamen duidelijk op onze vooroordelen terug. Twee dagen lang toerden we doorheen het immense park. We zagen werkelijk alles wat er dan ook te zien valt. Ongetwijfeld geluk gehad, maar we waren erg onder de indruk. Voor een overstekende olifant moesten we plankgas in achteruit omdat we de doorgang tot zijn paadje blokkeerden. Leeuwen met welpjes zagen we op luttele meters afstand. Draai je in dit geval de raampjes van de auto dicht of verder open voor een foto? Zelfs drie soezende cheetahs konden we in alle rust observeren hoewel er maar 200 exemplaren van lopen over het ganse parkoppervlak (zo groot als de staat Israel). Giraffen zagen we bijna de liefde bedrijven, buffels zagen we in kuddes, impala's werden een gewoonte, alleen de Kudu bleef mijn lievelingshert. Zo mooi als die mannetjes zijn... -sorry Henk-
Op onze doortocht van Kruger naar Drakensberggebied hielden we een tweedaagse halte in het Chelmsford Natuur Reservaat. De stop was niet gepland maar onze per Lonely Planet gevonden kampeerplaats was zo idyllisch dat we er bewust een dagje langer halt hielden. We ontwaakten in de weerkaatste schittering van een opkomende zon over een immens vissersmeer en fietsten tussen zebra's, oribi's en wildebeesten. Een echte fietssafari. Heb je meer nodig om een dag halt te houden?
We verlieten ons droomparadijs om naar Drakensberg te gaan, de hoogste bergketen van Zuid-Afrika die de natuurlijke grens met Lesotho vormt. Vanuit het park Royal Natal leidde onze eerste bergwandeling ons naar het Amphiteater. Een 5 km lange komvormige rotswand, met bergrivieren en poelen, waar zwemmen en natuurlijke rotsglijbanen -waarop Henk helaas zijn onderbroek scheurde, gelukkig alleen dat...- een frisse verademing vormden. Onze tweede hike ging naar de Basuto Gate, een wandeling met prachtige vergezichten. Dag drie gingen we naar de Neptunes Pools in Cathedral Peak. Het weer begon te ontaarden en vervroegd lieten we de bergen achter ons, richting Durban. Kamperen in de regen is heel wat minder leuk dus zochten we de kust op en vonden meteen ook de stralende zon.
In Warners'Beach, ten zuiden van Durban gingen we heerlijk fietsen. In de namiddag zochten we het strand op, gewapend met een surfplank en veel moed. De golven waren immens en voor onervaren surfers als wij was het al een opgave de golven te trotseren, peddelend tegen de stroom in. Van surfen kwam niet veel in huis. Mijn reservebril werd meegespoeld met de golfslag van de Indische Oceaan en gezien ik de haaien niet meer kon zien gingen we maar wijselijk uit het water. Om de thuisblijvers gerust te stellen hangen er haaiennetten voor de kust. Hoewel, er wordt aangeraden zich niet bij zonsopgang of zonsondergang in het water te begeven gezien de grotere kans op een sharkattack. Zouden er mazen zitten in dat grote haaiennet??

Cela fait presqu'un mois qu'on sejourne en Afrique. Le temps passe vite, bien que, on a deja visite tant d'endroits, on a deja vecu tant de choses.
La location d'une voiture pour les grandes distances pour ensuite decouvrir le paysage en velo, est une solution de fortune.
Dans le Blyde River Canyon, on debute avec un parcour VTT qui nous mene vers des cascades. On fait une etappe de montagne en grimpant jusqu'a Gods window. Le nom du lieu trahit la vue imprenable. La sensation d'arriver par ses propres forces a des endroits ou les bus font descendre des touristes par dizaines, est une sensation forte et nous donne une satisfaction en elle-meme. Malheureusement, la pluie arrive, qui ne rend agreable ni le cyclisme, ni le camping. On visite Pelgrims'Rest, une ville qui connaissait fin 1800 une exploitation florissante des mines d'or. Plus vers le nord dans le canyon, on explore l'endroit ou la riviere 'heureuse' se reunie avec la riviere 'triste'.La reunion d'une eau de vitesse et de debit different donne des courants circulairs et la formation des rochers spectaculairs.
On laisse les canyons derriere nous, direction est, vers le parc animalier connu dans le monde entier: le parc Kruger. Pendant deux jours on circule dans ce parc immense, grand comme l'etat d'Israel, et heureusement pour nous: en voiture. Face a un group de lions on se demande deja si ce n'est pas plus prudent de fermer la vitre. Que faire en velo dans un cas pareil? Pour un elephant en promenade, on est oblige de faire marche arriere en urgence, car il semble qu'on bloquait sa route. Il ne manque peu pour qu'on est temoin d'un accouplement de giraffes. On croise des troupeaux entiers de buffles, de zebres et d'antilopes de plusieurs genre. Certainement, on a eu de la chance de voir tant d'animaux.
On continu notre chemin pour decouvrir Drakensberg, la chaine de montagnes la plus haute d'Afrique du Sud, qui forme la frontiere naturelle avec Lesotho. Pendant trois jours on se promene dans la montagne. Chaque promenade represente environ six heures de marche et l'environnement. les vues, les paysages sont sublimes. Par cause de pluie et de brouillard on quitte ce region plus tot que prevue pour se rendre a la cote. Au Sud de Durban, on retrouve un soleil eclatant. On cycle le long de la cote et on profite du beau temps pour faire du surf. Seulement, les vagues sont enormes et pour deux surfers inexperimentes comme nous, il s'avere deja tres difficile de rester coucher sur la planche. Mes lunettes de reserve s'en vont avec une vague insurmontable et se perdent pour de bon dans l'ocean Indien. Car je ne peux plus voir les roquains on quitte sagement l'eau. Pour rassurer les lecteurs, il y a des filets anti-roquains devant la cote, bien qu'il est recommande de ne pas s'avonturier dans l'eau au crepuscule ou au soleil levant. Y a-t-ils des ouvertures dans ces filets protecteurs??

De fietstocht richting Pilanesberg nam 2 dagen in beslag. We legden 160 km af bij een gemiddelde van 30 graden. De fietstocht verliep alweer niet zonder incidenten, het aantal platte banden viel haast niet meer te tellen. Zelfs slaagden we erin het ventiel van de binnenband in zijn geheel van de band af te pompen (hoezo, goede kwaliteit?) Met wat doorzettingsvermogen en veel creativiteit slaagden we erin de kampeerplaats van het nationaal park net voor zonsondergang te bereiken.
Het bezoek van het park viel in het begin niet helemaal mee, gezien fietsers logischerwijs niet werden toegelaten. We waagden onze kans maar bij een van de toegangspoorten en na wat geduld kregen we een vriendelijke lift van een Engelsman, die ons 3 uur door het park rondreed.
De volgende dag gingen we voor dag en dauw op stap met een safari-bus met gids (we waren de enige inzittenden in de bus, luxe) en ontdekten heel wat dieren. We hadden al snel succes met een kudde wildebeesten. We doorkruisten het park en bewonderden tal van dieren, die we gisteren op het namiddaguur niet konden vinden. Een gezin witte neushoorns, die gewillig naast de weg kwam grazen, het kleintje tussen de ouders in. Een giraf wandelend met zijn kop in de wegtrekkende ochtendnevel. De kop van een nijlpaard, half verscholen in de waterpoel. Een solitaire mannetjesolifant, gretig groene blaadjes verzamelend met zijn slurf. Een halfwakker luipaard die op dit vroege uur zijn nachtelijke slaapplaats verlaat en lenig uit zijn boom klimt. Een leeuw met twee leeuwinnen, genietend van de rust verderop de heuvelrug. Talloze antilopes, zoals een kudde impala's, een koppel kudu-herten , een tsessebe. Verder talrijke zebra's met veulens en een gulzig wrattenzwijn. De tocht was meer dan het vroege opstaan waard...
Na al dit moois volgde een zware fietstocht terug van alweer 2 dagen, met jawel, ook weer de nodige platte banden. Inmiddels zijn we terug in Bela-Bela, op de missie, voor twee nachten.

Gezien de lange afstanden, de gevaarlijke wegen met zijn drukke verkeer en een vrachtvervoer wat fietsers van de weg afrijdt, de hitte, de onmogelijkheid van wild kamperen in het ganse land vanwege grote kans op beroving, hebben we besloten een auto te huren voor de grote verplaatsingen.
Morgen vertrekken we naar Blyde River Canyon, met auto en fiets.

Enfin quelques nouvelles d' Afrique du Sud.
Apres une longue journee de voyage, on arrive a l'aeroport de Johannesbourg, au matin du 24 octobre. Notre sejour dans cette grande ville se limite a l'achat de nos deux VTT et la fabrication d'un porte-bagage pour transporter nos sacs a dos, qui ne sont pas adaptes pour le velo. L'insecurite dans le centre meme de la ville est enorme et chaqu'un est vivement conseille de ne pas s'y avonturier.
Vendredi, le 26 octobre, on inaugure les velos en pedalant de Johannesbourg vers Pretoria. Quitter une ville pareille n'est pas simple et les routes empruntees sont tres charge en traffic. Il pleut toute la journee et pour completer l'ambiance Henk a son premier crevaison. Reparer le pneu est impossible par ce que toute est mouillee et avec l'aide d'un pick-up on arrive finalement a l'hotel ou on seche nos bagages.
Le lendemain, on cycle jusqu'a Pretoria, d'ou les soeurs de la mission de Bela-Bela viennent nous chercher. Ma tante, Cecile, est une de ces soeurs. On reste quelques jours chez-eux a Warmbad, d'ou on visite une ferme de crocodilles. Il y en a 20 000 en totale. 300 femelles et quelques males assurent la production. Les oeufs, mise dans un incubateur pendant 3 mois, donnent les crocs-juniors, tenus jusqu'a l'age de 18 mois pour leur viande.
On profite des sources chaudes de Warmbad pour nager et pratiquer le ski-nautique.
Mardi, le 30 octobre, on part pour Pilanesberg, un parc nationale a environ 160 km direction Botswana. On cycle pendant 2 jours pour atteindre notre destination. Il fait autour de 30 degres. Le deuxieme jour la route se transforme en vraie piste pendant 30 km et comme cela ne prend pas assez de nos efforts, on a des pneus perces a trois reprises... On visitant le parc, on peut admirer des elephants, des rhinos, des giraffes, grand nombre d'antilopes, plusieurs especes des 'grands chats', des singes, des zebres et des hippos a moitie caches dans l'eau. Ce n'est pas sans raison que la visite est interdite en velo.
Apres deux jours de grand effort, on rejoint de nouveau ma tante a Warmbad.

Vue les longues distances, le traffic dense sur les routes qui ne respecte pas les cyclistes, la chaleur et l'insecurite du camping sauvage, on a decide de louer une voiture pour se deplacer entre les sites a visiter. Demain on part pour Blyde River Canyon.
Voila tous les nouvelles, a plus.

Hoi iedereen,

We zijn inmiddels een kleine week verder.

De laatste voorbereidingen thuis hebben we gelukkig achter ons. Wat vermoeid vatten we vorige dinsdag een lange dag van reizen aan. Trein en vliegtuigen vertrokken op tijd, dus stonden we om 7u woensdagmorgen op Afrikaanse bodem.
De stad Johannesburg bleek nogal gevaarlijk terrein voor toeristen, dus bleef onze verkenning beperkt tot de buurt van ons leuk hostel en de zoektocht en aankoop van twee fietsen. Na een slaapmarathon van 17u vatten we met opgeladen batterijen en vol goede moed onze eerste fietsdag aan.
Helaas, het goot van de regen, de ganse dag. We zetten maar door, maar hoe doorweekter we werden, hoe kouder we het kregen. Daarbij moet toegevoegd worden dat het uitrijden van een grootstad als Johannesburg niet op de meest idyllische fietsroutes plaatsvindt. Het verkeer was bijzonder druk en raasde langs ons heen. Om de feestvreugde te verhogen kregen we onze eerste lekke band. Nog niet goed wetende hoe onze pomp met dubbele ventiel werkte, kregen we de hulp van twee Afrikaanse fietsers. Hun hulp kon niet baten, toen we ontdekten dat Henk werkelijk lek was gereden. Een band plakken in de stromende regen is een onmogelijke opgave, met bevroren handen en niet drogende lijm. Gelukkig kregen we een lift met een pick-up en werden we tot aan de voordeur van een Guesthouse gebracht.
De tweede fietsdag kwamen we tegen de middag aan in Pretoria, vanwaar we door de zusters van Bela-Bela werden opgehaald met de auto. Tweede fietsdag, tweede lift, we doen het beter dan Gregory... We maakten kennis met de zeven zusters van de missiepost, waaronder Cecile, mijn tante.
Gisteren gingen we op de fiets een krokodillenfarm bezoeken. We zagen er een 300-tal, allen gehouden voor de vleesproductie. We aten `s avonds krokodil.
Vandaag gaan waterskie"n bij 28 graden en lekker genoten in het zwemparadijs van Warmbad.
Morgen vertrekken we met de fiets naar Pilanesberg, een nationaal park 150 km hier vandaan.

Tot mails,
Virginie en Henk

Chèrs amis,

Je tiens a vous dire que je parle mieux le français que je l'écris, mais je veux faire un effort pour ceux qui ne métrisent malheureusement pas le néerlandais. Ceci dit, j'espère que toutes mes fautes me seront pardonnées.
Sachant que la Creuse n'a pas été très stimulant pour développer notre connaissance sur le plan informatique (cela fait des années qu'on attend adsl) on va essayer d'étudier le fonctionnement de notre site internet et d'envoyer en même temps que les rapports de temps en temps une photo.
Si vous visitez notre blog une fois pas mois, il y aura normalement un nouveau rapport dans lequel vous pouvez découvrir où on se trouve et quelles avontures on a vécues.

Mardi le 23 octobre, c'est enfin le jour du grand départ. Notre premier vol: Paris-Londres-Johannesburg. Ce n'est que le début. A la recherche de deux vélos qui deviendront nos fidèles compagnons de voyage pendant 4 1/2 mois. La visite à ma tante qui habite près de Pretoria. La découverte d'une nature sauvage sous un soleil de printemps qui deviendra de plus en plus courageux. A la rencontre de l'été et des lions!
En attendant la suite,
en esperant qu'il y en a une...

Beste lezers,

Tijdens onze 12-daagse rondrit doorheen Nederland, België en Frankrijk voor het nemen van afscheid van familie en vrienden, werd tevens bekendheid gegeven aan het bestaan van deze blog. Wetende dat geen van ons beiden internetkenner is, beloven we stellig ons best te doen, en naast de verslagen ook af en toe een fotootje het luchtruim in te sturen. Het is geenszins de bedoeling mijn broer te evenaren, noch in de uitgebreidheid van de verslaggeving, noch in het tempo waarop de verslagen zich opvolgen. Als jullie maandelijks een kijkje op de blog komen nemen om te zien waar die kraanvogels uithangen en hoe het ze vergaat, kun je normaal gezien wel telkens op een nieuw verslag rekenen. Méér kun je van twee tijdelijk gepensionneerde reizigers niet verwachten...
Dinsdag 23 oktober is het dan zover, dé langverwachte vertrekdatum. Eerste vlucht: Parijs-Londen-Johannesburg. De zoektocht naar twee fietsen, die gedurende 4 1/2 maand ons trouwe reisgezel zullen zijn. Het bezoek aan mijn tante in de omgeving van Pretoria. De verkenning van een natuurschoon onder een steeds dapperder wordende voorjaarszon. We gaan de zomer én de leeuwen tegemoet.
Wordt hopelijk vervolgd...