Bijna een maand zijn we inmiddels onderweg. De tijd vliegt en toch hebben we al zoveel beleefd, zoveel plaatsen bezocht, zoveel indrukken opgedaan.
Onze uiteindelijke kombinatie auto-fiets is goud waard. De lange afstanden overbruggen we met de auto on vervolgens fietsdagen in te passen om het terrein nader te verkennen. In de Blyde River Canyon gingen we via een mountainbike route watervallen kijken. We beklommen per fiets de flinke etappe naar God's window, waarbij de naam alleen al het verleende uitzicht verklapt. Per fiets aankomen op een parking waar bussen hun toeristen uitlaten voor een foto van een vergezicht geeft ons toch een sterk gevoel. Op eigen krachten ergens komen is vaak de beloning op zich. Jammer dat het weer in de bergen onvoorspelbaar is, want we kregen regen. Op de uitzichtspunten werd het mistgordijn gesloten en het fietsen werd iets minder plezierig. Dan maar met de auto Pelgrims'Rest bezocht, nog een bloeiende goudmijnstad eind 1800, en ons lief autootje zijn eerste piste gegund. Hogerop in de canyon bewonderden we de samenvloeiing van de Blyde Rivier en de Treur Rivier. Hun samenvloeiing veroorzaakt een sterke en continue wervelstroming wat aan de oorsprong ligt van een mooi natuurfenomeen: de vorming van 'potholes'. Grote ronde kolkgaten werden door de eeuwen heen in de rotswanden uitgesleten.
We verlieten canyongebied en trokken oostwaarts, richting de wildtuin met wereldfaam: Kruger Nationaal Park. In Pilanesberg hadden we onze eerste indrukken opgedaan. Kruger leek ons groots, toeristisch en overroepen en eigenlijk wilden we met eigen ogen zien waar al die beroemdheid op berustte. We kwamen duidelijk op onze vooroordelen terug. Twee dagen lang toerden we doorheen het immense park. We zagen werkelijk alles wat er dan ook te zien valt. Ongetwijfeld geluk gehad, maar we waren erg onder de indruk. Voor een overstekende olifant moesten we plankgas in achteruit omdat we de doorgang tot zijn paadje blokkeerden. Leeuwen met welpjes zagen we op luttele meters afstand. Draai je in dit geval de raampjes van de auto dicht of verder open voor een foto? Zelfs drie soezende cheetahs konden we in alle rust observeren hoewel er maar 200 exemplaren van lopen over het ganse parkoppervlak (zo groot als de staat Israel). Giraffen zagen we bijna de liefde bedrijven, buffels zagen we in kuddes, impala's werden een gewoonte, alleen de Kudu bleef mijn lievelingshert. Zo mooi als die mannetjes zijn... -sorry Henk-
Op onze doortocht van Kruger naar Drakensberggebied hielden we een tweedaagse halte in het Chelmsford Natuur Reservaat. De stop was niet gepland maar onze per Lonely Planet gevonden kampeerplaats was zo idyllisch dat we er bewust een dagje langer halt hielden. We ontwaakten in de weerkaatste schittering van een opkomende zon over een immens vissersmeer en fietsten tussen zebra's, oribi's en wildebeesten. Een echte fietssafari. Heb je meer nodig om een dag halt te houden?
We verlieten ons droomparadijs om naar Drakensberg te gaan, de hoogste bergketen van Zuid-Afrika die de natuurlijke grens met Lesotho vormt. Vanuit het park Royal Natal leidde onze eerste bergwandeling ons naar het Amphiteater. Een 5 km lange komvormige rotswand, met bergrivieren en poelen, waar zwemmen en natuurlijke rotsglijbanen -waarop Henk helaas zijn onderbroek scheurde, gelukkig alleen dat...- een frisse verademing vormden. Onze tweede hike ging naar de Basuto Gate, een wandeling met prachtige vergezichten. Dag drie gingen we naar de Neptunes Pools in Cathedral Peak. Het weer begon te ontaarden en vervroegd lieten we de bergen achter ons, richting Durban. Kamperen in de regen is heel wat minder leuk dus zochten we de kust op en vonden meteen ook de stralende zon.
In Warners'Beach, ten zuiden van Durban gingen we heerlijk fietsen. In de namiddag zochten we het strand op, gewapend met een surfplank en veel moed. De golven waren immens en voor onervaren surfers als wij was het al een opgave de golven te trotseren, peddelend tegen de stroom in. Van surfen kwam niet veel in huis. Mijn reservebril werd meegespoeld met de golfslag van de Indische Oceaan en gezien ik de haaien niet meer kon zien gingen we maar wijselijk uit het water. Om de thuisblijvers gerust te stellen hangen er haaiennetten voor de kust. Hoewel, er wordt aangeraden zich niet bij zonsopgang of zonsondergang in het water te begeven gezien de grotere kans op een sharkattack. Zouden er mazen zitten in dat grote haaiennet??