Na de sun, sea and surf trekken we opnieuw naar het binnenland. Via zuidelijk Drakensberg bereiken we de grens met Lesotho. Een stenige piste klimt verdwaald de bergen in. Onze VW chico, niet geheel aangepast aan dit soort terrein, slingert zich langzaam maar zeker omhoog, behoedzaam gestuurd door onze super-chauffeur Henk. Voorlopig maar geen vrouwen achter het stuur wanneer het menens is, Virginie rijdt op een uitgestrekt kampeerterrein nog over een betonnen barbeque... Bij de grensovergang verkrijgen we vlot de nodige stempels. Vanaf de grens is de weg tot onze verbazing geasfalteerd. We rijden een berglandschap tegemoet waarbij we onze verbazing met moeite te boven komen. Achter iedere bergtop wacht ons een even verbluffend vergezicht. Lesotho wordt niet voor niets "the Kingdom in the Sky" genoemd. Zover het oog reiken kan sieren bergtoppen de horizon. In deze rotsige omgeving met schrale vegetatie moet overleven een taak op zich zijn. Ronde hutjes met strooien dak of kleine stenen huisjes omheind door Aloe Vera's vormen de dorpjes. Landbouw wordt uitgeoefend via terrasteelt. Bergflanken worden lappendekens van kleine akkers, met ossen geploegd en ingezaaid, tot op grote hoogte. Herders trekken met hun kudde koeien, geiten of schapen de bergen in, eenzaam afgetekend tegen een onherbergzame achtergrond en gehuld in dikke dekens ter bescherming tegen de ochtendkoelte. Lesotho is een land waar geen voorstelling van te maken is als je de indrukken niet met eigen ogen hebt opgedaan, zo onvoorstelbaar mooi. We vragen ons af met welke ogen we de rest van de wereld zullen bekijken na deze verwennerij. De wereld zal zijn best moeten doen ons weer te verbazen. Via 'The gate of Paradise' bereiken we het dorpje Malealea, waar zich zo ongeveer de einige toeristische akkomodatie bevindt en de einge plek in het land waar kamperen mogelijk is. We verblijven er enkele dagen. Gelukkig hadden we ons op 'the middle of nowhere' voorbereid en de nodige voorraad rijst en pasta ingeslagen, want in de enige winkel van het dorp is werkelijk niets te koop. Na mijn klapband aan de kust hadden we ons ook voorzien van nieuwe binnen- en buitenbanden, wat bij onze eerste fietsdag al geen luxe was, gezien Henk bij een fikse afdaling meermaals een lekke band kreeg. De bandenpech blijft ons achtervolgen, zelfs de auto kreeg een lekke band -de kant van Henk natuurlijk...- Je kunt op zijn minst zeggen dat het hier toch op stevig mountainbiken aankomt. De mensen in de dorpjes springen verrast overeind wanneer ze twee blanke fietsers zien zwoegen om de zoveelste heuvelrug op te komen. Het landschap en de uitzichten vormen de beloning op zich. Lesotho is nu al een van de hoogtepunten -letterlijk en figuurlijk- van onze reis. Maar schrik niet, we hebben nog geen verhuisplannen.