De meest directe reisroute van de braziliaanse zuidkust naar de argentijnse hoofdstad Buenos Aires loopt doorheen het kleine landje Uruguay. Hoewel de doorsteek van noord naar zuid met gemak in 1 dag kan worden afgelegd, heeft onze Nissan Terrano daar anders over gedacht. Zijn recent haperig rijgedrag, dat we hadden toegeschreven aan de ondermaatse kwaliteit van de braziliaanse benzine, blijkt echter een voorbode te zijn geweest. Net voor het plaatsje Paso de los Toros in hartje binnenland strandt hij met horten en stoten temidden van een lange helling. Als bij stom toeval staan aan de overkant van de weg twee jonge knapen met een half vergane old-timer. Na het krijgen van een lekke band staan ze al 48 uur op hulp te wachten. Tijd te over dus om ook eens onder onze motorkap te duiken. Ook al krijgen we de auto niet weer aan de praat, we mogen ze ontzettend dankbaar zijn. De leverancier van hun nieuwe band wordt onze sleepwagen. Getrokken door een prachtige rode Chevrolet-truck van bijna 50 jaar oud belanden we ten huize van Alejandro. Onze 'sleper' blijkt in werkelijkheid een 'sloper' te zijn en de auto wordt keurig in diens tuin geparkeerd. En zo bemachtigt de Nissan onverwacht een plaatsje tussen de schroothoop en een twintigtal karkassen van half gesloopte old-timers. Voor een grondige studie van onze dichtste buur, een roze Plymouth uit het jaar 1934, krijgen we echter ruimschoots de tijd. Nadat een monteur de panne toeschrijft aan een defekte benzinepomp lijkt de zoektocht naar een nieuwe een haast onmogelijke opgave. Geduld mag dan wel een schone deugd zijn maar het onbeduidende plaatsje heeft niet veel te bieden, op een imposant stierestandbeeld na. Onze vriendelijke gastheer dopen we om tot 'Don Alejandro Tranquilo', want we kamperen warempel drie nachten in zijn tuin tussen het oud ijzer alvorens weer op de baan te worden geholpen...!

Het plezier om weer op pad te gaan wordt er des te groter van. Eenmaal aan de zuidkust verbazen we ons over de jet-set stranden van Punta del Este. We lassen enkele zonovergoten stranddagen in om bij te komen van onze laatste -spannende?- avonturen. Na het bezoek aan de hoofdstad Montevideo gaat het richting Colonia del Sacramento, waar met een ferry verschillende malen per dag de oversteek naar Buenos Aires kan worden gemaakt. De 150 euros voor een uurtje varen doet ons echter terugkomen op onze beslissing per boot te gaan, temeer we enkele bruggen als alternatief hebben. De eerste internationale brug blijkt ten gevolge van een 'langdurige' demonstratie sinds twee jaar gesloten en tegen de tijd dat we bij de tweede brug komen is de gemaakte omweg reeds opgelopen tot een kleine 500 km. Nog een geluk dat we op goedkopen benzine rijden, al zien we ons profijt gehaald uit deze extra rijdag drastisch verminderen wanneer corrupte politie ons iets voor Buenos Aires van de weg haalt. Naar hun zeggen werden we geflitst bij 75 km per uur daar waar de maximum snelheid 60 bedroeg. De ter plaatse te betalen boete bedraagt maar liefst 250€. Hoewel, bemiddeling behoort tot de mogelijkheden en tegen een "donatie" onder tafel kan de foto worden gewist. We komen er tenslotte met 25€ vanaf...

Buenos Aires, de stad van de tango. Wat kun je er beter doen dan in een -hopelijk veilige- parkeergarage je auto te parkeren, om vervolgens in hartje centrum op zoek te gaan naar een hotel dat op loopafstand ligt van een gerenomeerd tangohuis? Om krachten op te doen voor onze eerste dansles installeren we ons alvast in een aangeprezen parrilla-restaurant, bij ons beter bekend onder de naam steakhouse. De kwaliteit van de argentijnse beef is zeker onberispelijk, maar het fabeltje dat de lappen biefstuk maar amper op je bord passen behoort duidelijk tot lang vervlogen tijden. Misschien heeft ook hier de economische recessie -in de keuken- toegeslagen? Het diner wordt afgesloten met een bezoek aan de interessante wijnkelder die meer dan 900 labels telt. Het wijnetiket met opschrift 'A Lisa' gaat ons niet onopgemerkt voorbij, al kunnen we haar tweelingzusje Marie nergens vinden.
In het traditionele tangohuis 'Confiteria Ideal' volgen we in totaal 8 uur lang de instructies op van onze leermeesters Pablo en Valeria. Onze eerste danspassen mogen dan wel aarzelend worden genoemd, de muziek is slepend en vol passie en tegen de tijd dat we aan de laatste les toe zijn hadden we met plezier onze stroeve sandalen ingeruild voor een paar elegante en gladde dansschoenen. Werelreiziger willen zijn kan zo zijn nadelen hebben. 's Avonds kunnen we in 'Cafe Tortoni' tenslotte de professionelen aan het werk zien. Geen enkel plaatsje aan de ronde tafeltjes wordt onbenut gelaten en nippend aan een glaasje rode wijn drinkt het publiek met gulzige teugen de virtuositeit van de pianist, het innemende allure van de zanger en de tot in perfectie uitgevoerde passen van het danskoppel.
Maar Buenos Aires is meer dan steaks, tango en rode wijn. Mits een onderontwikkeld publiek transportnetwerk banen we ons een weg door de verschillende wijken van de stad. De sightseeing leidt ons over de met kinderkopjes geplaveide straten naar San Telmo. In La Boca voeren de steegjes met hun gekleurde huisjes ons naar het beruchte Bombonera voetbalstadion van de 'Boca Juniors' en in Recoleta zoeken we het graf op van Evita Peron. Voor het eigenlijke historische centrum van de stad begeven we ons naar de Avenida de Mayo, die naast de onafhankelijkheidspyramide ook het presidentshuis en het congresgebouw bevat. Maar ook de centrale verkeersader van de stad is een bezienswaardigheid op zich. De Avenida 9 de Julio claimt zelfs met zijn 16 rijbanen de breedste laan ter wereld te zijn. Hoewel, na bijna 16 maanden reizen beginnen wij bij de uitdrukkingen van zogenaamd "grootste, langste en hoogste ter wereld" met een korreltje zout te nemen.
Vanuit Buenos Aires boeken we een daguitstap naar een typische gaucho-estancia, zo'n 80 km buiten de hoofdstad. We komen echter gevaccineerd terug voor wat het deelnemen betreft aan georganiseerde tours. Bij aankomst blijkt de estancia een op en top toeristisch gebeuren dat werkelijk niets meer met een boerderij te maken heeft, laat staan om over authentieke gaucho's (cowboys) te durven spreken. Het beloofde paardrijden komt neer op een rondje met manegepaarden die geconditioneerd genoeg zijn om ook zonder ruiter hun gebruikelijke ritje af te leggen. Om maar niet in detail te treden over de aangewende opstijgtechniek, waarvoor een houten steiger als opstapje noodzakelijk blijkt... De gaucho-party wordt verder gezet met een heuse parrilla. Bij deze barbeque, vergezeld van azijnwijn (of was het wijnazijn?), komen de steaks pas op tafel wanneer de worsten en de voorraad kip zijn uitgeput. Onder het eten weten de mensen in de zaal zich duidelijk te vermaken met de gebrachte goedkope folklore en hoe meer de dag vordert hoe meer we ons afvragen waar we eigenlijk zijn terechtgekomen?! Zeggen dat we steeds onze eigen weg zoeken en nu ongewild deel uitmaken van een massatoerisme. De demonstratie van het ringspel te paard worden nog de beste vijftien minuten van de dag. In volle galop moet met behulp van een houten stokje een ijzeren ringetje worden opgepakt dat bevestigd werd aan een horizontale balk. Snelheid en precisie geven aan wie de beste ruiter is. Ditmaal hebben ze hun opstapje thuis gelaten...
We vertrekken uit Buenos Aires en hebben een bijna niet te overbruggen afstand voor de boeg. Welgeteld 3240 km scheiden ons van Ushuaia, de meest zuidelijk gelegen stad ter wereld. De lange saaie rijdagen door de monotone pampa vragen om verstrooiing en ongeveer halfweg lassen we een stop in. Aan de oostkust bezoeken we in Cabo dos Bahias een kolonie Magellaanse pinguins, die er voor de reproductie hun thuishaven hebben. Na het leggen van twee eieren in de maand oktober neemt het paar samen de taken op zich. Naast het verdedigen van het nest moeten de eieren worden uitgebroed en de jongen gevoerd. Terwijl de jongste kuikens langzaam hun donsveertjes verliezen, gaan ook de kuikens van het vorige jaar in de rui. Tijdens deze jaarlijkse vastenperiode, die ongeveer 2 weken duurt, blijft iedereen aan land. Pas wanneer de wind ook de laatste veren met zich heeft meegevoerd hebben de pinguins immers hun waterdichte pak teruggevonden.
Na deze interessante tussenstop vervolgen we onze weg. Enkele dagen later bereiken we na twee grensovergangen en een veerpont uiteindelijk de stad Ushuaia. Gelukkig weten we tijdig met rijden te stoppen bij het bereiken van 'el fin del mundo'!