Voor de tweede maal zetten we voet aan wal op het Noordereiland. De hoofdstad Wellington is ons niet langer onbekend, gezien we ook op de heenweg de tijd hadden het stadscentrum te verkennen. Voor het eerst in bijna een maand vinden we de tijd voor het publiceren van een eerste blogverhaal vanuit Nieuw-Zeeland. Het thuisfront zal er ongetwijfeld met ongeduld naar uitgekeken hebben... Eenmaal de klus geklaard, wandelen we met nieuwsgierigheid naar de kade. Bij het binnenvaren van de haven enkele uren terug trok een aangemeerd zeilschip onze aandacht. De prachtige driemaster 'La Libertad' blijkt van Argentijse makelij en verliet begin april zijn thuishaven Buenos Aires. Hun reis rondom de wereld neemt 'slechts' 8 maanden in beslag. Driehonderd bemanningsleden, waaronder 100 matrozen in opleiding, staan letterlijk in voor het reilen en zeilen van deze grootste onderneming. We hebben het geluk het schip te mogen bezichtigen en deze unieke gelegenheid laten we niet onbenut voorbijgaan.
Wanneer we de stad verlaten valt de duisternis in maar gelukkig vinden we nog een geschikt plekje voor de nacht. De weg naar het noorden brengt ons doorheen de wijnstreken van Napier en Hawkes Bay. Wanneer we het toeristische centrum van het Noordereiland bereiken regent het pijpestelen. Thermale baden, heet opborrelende modderpoelen en actieve geysers vormen de trekpleisters van Rotorua. Hoewel keurig aanwezig op het tijdstip waarop de geyser actief wordt, verhindert de aanhoudende regen ieder bezoek.
In het zuidelijker gelegen Tongariro nationaal park blijft de aardbol bruisen van energie, die hier van diep onder de aardkorst naar buiten wordt gewerkt in de vorm van actieve vulkanen. Ons plan al stappend een deel van het park te verkennen valt letterlijk in het water. Ondanks wat getreuzel hangen betere weersomstandigheden duidelijk niet in de lucht. De sneeuwgrens verlaagt drastisch en de nabije skioorden zien zich genoodzaakt hun pistes te sluiten wegens te beperkte zichtbaarheid. Behalve de geel-zwarte waarschuwingsborden voor (s)-kiwis, waagt er zich vandaag niemand op de latten... Bij deze weerscondities heeft trampen geen zin en ontgoocheld verlaten we het onbezichtigde park. Het natte en onvoorspelbare klimaat dwarsboomt voor het eerst onze plannen. Als alternatief gaan we noordwaarts, mits het maken van een lange lusvormige omweg. De gravelroads waarop we verzeild raken onthullen alweer lieflijke landschappen, ook al blijven de heuveltoppen verborgen achter een witte sluier van laaghangende wolken. De bij tijden aangeduide 100 km per uur lijkt ons enigszins optimistisch en langzaam maar zeker vervolgen we onze weg.
We bereiken de scheerdershoofdstad en treffen er een imposant standbeeld aan van een schapenscheerder in volle atie. De vermelde statistieken benadrukken wederom de belangrijkheid van de schapenindustrie. Ruim 8 miljoen hectare wordt benut voor sheepfarming. De 8000 boerderijen huisvesten 48 miljoen schapen. Met een bevolking van slechts 4 miljoen zijn er 12 grazende schapen per inwoner... Nieuw-Zeeland staat garant voor 25% van de wereldwolproduktie. Wanneer men daarbij nog eens bedenkt hoeveel melkvee er gehouden wordt, dan kan het niet anders of het land moet 1 grote begraasde heuvel zijn.
Even verderop houden we halt bij de toeristische 'Waitomo Caves'. Deze beroemde grotten, die hoog aangeschreven staan in iedere reisgids, herbergen inderdaad een bijzonderheid. Ze vormen de ideale biotoop voor de zeldzame 'arachnocampa luminosa', beter bekend onder de naam gloeiworm. Dit gevleugelde mugachtige insect maakt tijdens zijn levenscyclus diverse stadia door. De larvaire vorm nestelt zich ter hoogte van het plafond van de grot en produceert net als spinnen een draderig web als vangnet. Een chemische reactie op basis van luciferine doet een groen oplichtende stip ontstaan. Waterinsecten, aangetrokken door het licht, verstrikken in het kleverige net en dienen als voeding voor de immobiele larven. Een boottocht op de ondergrondse rivier openbaart voor ons deze hoogst bijzondere sterrenhemel. Negen maanden later volgt de ontpopping van de larve, maar het volwassen stadium is slechts een kort leven beschoren. Na de reproduktie met succes te hebben volbracht sterven de volwassen muggen binnen enkele dagen de hongersdood. Volwassen worden zonder over een mond te beschikken lijkt ons geen geschenk van moeder natuur...
Tegen de avond bellen we aan bij de familie Lockley. Met John, de vader des huizes, deelden we in Australie enkele maanden geleden onze eerste duikervaringen in het Great Barrier Reef. Het weerzien is hartelijk en we genieten van een avondje huiselijke gezelligheid.
Ons verblijf in Nieuw-Zeeland loopt stillaan op zijn einde. Tijdens onze laatste week bezoeken we het uiterste noorden, waar onze grootste interesse uitgaat naar het met eigen ogen bewonderen van de Kauri-boom. Deze woudreuzen behoorden tot de bekendste inheemse boomsoort van het land. Helaas werd hun aantal drastisch herleid door het intensief kappen van deze bomen op het einde van de 19-de eeuw. Paarden, ossen, watergeweld van plaatselijke rivieren en stoomtreinen werden aangewend om de kolossale houtblokken te transporteren naar de grootse houtzagerijen. Ook de verwerking tot balken en planken moet in de vroege jaren een titanenklus zijn geweest. De vele zwart-wit foto's in het prachtig geillustreerde houtmuseum getuigen van deze noeste en gevaarlijke handenarbeid. Naast het prachtige hout werd ook het winnen van ingedroogde hars een lonende industrietak. De zogenaamde kaurigom werd aangewend voor tal van doeleinden, maar zijn ontginning berokkende de bomen veel schade. Gelukkig wisten enkele exemplaren aan de kettingzaag te ontsnappen en bleef het erfgoed bewaard. De grootse Kauri van vandaag is 2000 jaar oud en wordt 'de heer van het woud' genoemd. Zijn omtrek bedraagt 14 meter. De kaarsrechte stam zonder enige zijtak is 18 meter hoog, terwijl hij met de kruin inbegrepen de impressionante hoogte van 51 meter bereikt! Zijn titel van 'heer' zal hij niet snel moeten afstaan.

De reisgidsen over Latijns-Amerika liggen er al een poosje niet langer onbelezen bij. Het plannen van het vervolg van onze reisroute vergt de nodige studie. Gelukkig worden we hierbij geholpen door de uitgebreide toelichtingen en reiservaringen van onze fietsende zwerver. Onze vraag naar zijn 'top 10' van het zuidamerikaanse continent blijkt voor hem duidelijk geen gemakkelijke opgave en beslaat uiteindelijk 10 bladzijden... Na rijp beraad beslissen we de rondreis in de tegenovergestelde richting te maken als eerst gepland. Ons startpunt wordt niet langer Rio de Janeiro in Brazilie. Bij aankomst in Chili zullen we in Santiago blijven om van hieruit onze verkenningstocht te starten. Van ons ticket rond de wereld hebben we werkelijk nog de helft van de vluchten uiteindelijk niet genomen (geannuleerd, gewijzigd of verzet), maar ook dat is reizen. We drinken alvast een glaasje op de goede afloop van de nieuwe plannen. Vol spanning kijken we uit naar alweer een ander continent.
Hoe bevoorrecht mogen we ons voelen??