De Stuart Highway blijft ons achtervolgen, 1500 km lang, van Alice Springs in hartje binnenland tot in Darwin aan de noordkust. Waarom toch is Australie zo groot?! De ellenlange rechte wegen kunnen voor niemand een plezier zijn. De fietser verliest ongetwijfeld zijn moed bij elke nieuwe blik naar de horizon, terwijl de automobilist zijn beurs aanzienlijk ziet slinken bij elke visite aan de benzinepomp.
Eenmaal in Darwin kiezen we Mindil Beach als onze uitvalsbasis. Het droge winterklimaat doet de temperaturen vreemd oplopen en bij 35 graden spreiden we graag onze handdoek uit op het strand. Van zwemmen komt er echter niet veel. De enorme populatie zoutwaterkrokodillen maakt de kustlijn onveilig, terwijl de 'box jellyfish' nog een grotere kwa(a)l is. Hoewel deze giftige kwallen voornamelijk gezien worden tijdens de australische zomermaanden, blijft het risico bestaan gestoken te worden. Ons doorgaans rustige strand transformeert zich van tijd tot tijd tot een vrolijk gebeuren. Grootse avondmarkten trekken duizenden bezoekers. Een spannende roeiregatta gehouden tussen bootjes, eigenhandig gemaakt en uitsluitend bestaande uit lege bierblikjes, trekt nog meer kijklustigen. Maar ook het stadscentrum van Darwin bruist van de activiteiten. Je kunt er slenteren langs de Esplanade die de kustlijn volgt, wandelen in de botanische tuinen, op terras genieten van een capucino of wegzakken in een canvas strandstoel in de openlucht deckchair cinema. We hebben het geluk dat het de week van de franse film is en tot twee maal toe installeren we ons gerieflijk tussen de zachte kussens, wachtend op de sterren. Na de sterren van de hemel verschijnen anderen op het filmscherm. Bij het begin van iedere voorstelling wordt er vriendelijk verzocht alle gsm's uit te zetten om de overvliegende fruitvleermuizen niet te storen... Voor ons vertrek uit Darwin brengen we nog een bezoek aan de plaatselijke 'wicked camper' dealer. Sinds het begin van onze tocht doet een onregelmatig afgesleten band onze bus iets naar links trekken. Met twee nieuwe voorbanden en een ingeruilde roestvrije gasbrander zetten we even later onze reis verder. Van service gesproken!
Op onze weg naar het zuiden vormt het Litchfield Nationaal Park onze eerste stopplaats. We treffen er de unieke zogenaamd 'magnetische' termietenheuvels aan. De bouwwerken zijn minder spectaculair dan de 'zuilvormige' termietenheuvels die een hoogte van zes meter kunnen bereiken, maar hun ontwerp is stukken ingenieuzer. De plaatvormige woningen staan allen opgesteld langs een strikte noord-zuid as. Hiedoor kunnen de termieten zich aan de oostkant verwarmen in de opkomende zon, om naar het centrum te verhuizen op het heetst van de dag. De ingebouwde airconditioning, die zo voorkomt dat de kwetsbare termieten verschroeien in hun collectieve woningen, is het zoveelste voorbeeld van de bijzondere aanpassing van moeder natuur. De tweede attractie van het park zijn de voor het publiek toegankelijke watervallen. Stroompjes met een klein verval vormen natuurlijke rotsglijbanen met diepe waterpoelen, ideaal voor het duiken vanaf de rotswand. Grotere rivieren vormen zwemmeren in een prachtig natuurlijk kader, waar een verfrissende zwem je aan de voet van de klaterende waterval brengt. Na drie dagen waterpret zoeken we het volgende Nationale Park op. De Katherine Gorge werd door de eeuwen heen gevormd door zijn gelijknamige rivier. Na een verkennende wandeling huren we een kano. De dagverhuur laat toe, over een afstand van 18 km, drie kloven te verkennen. Het lage waterpeil in het droogseizoen heeft er immers voor gezorgd dat de gorge een aaneenschakeling van aparte kloven is geworden, van elkaar gescheiden door hoger liggende rotsblokken. Op de heenweg zit er niets anders op dan de kano uit het water te tillen en de boot dragend over de moeilijke passages heen te helpen. Op de terugweg brengt de stroming en wat lef ons peddelend tussen de rotsblokken door van kloof naar kloof. Tegen de avond zoeken we voor de derde en laatste keer ons zelfde plekje op voor de nacht. Onze per toeval uitgekozen overnachtingsplaats vormt elke dag weer een gedroomd vogelparadijs. Roodgevleugelde papegaaien komen er zich in de avondzon tegoed doen aan de besrijke bomen die onze kampeerplaats flankeren. Terwijl diverse soorten kakatoes ons op luidruchtige wijze duidelijk maken dat een nieuwe dag in aantocht is. En naar het aanbreken van die nieuwe dag hebben we met een bijzonder verlangen uitgekeken. De Katherine Show heeft immers een rodeo op het programma staan. We zijn veruit de eerste bezoekers, zelfs de kassa's zijn nog gesloten waardoor we gratis naar binnen sluipen via de deelnemersingang, en hebben alle tijd de voorbereidingen gade te slaan. De peuter in cowboy-outfit bewijst meer dan eens de stoere australisch cultuur en voor ons vormt de entourage al de eerste helft van het schouwspel. Hoewel, eens de rodeo van start gaat is het spektakel ongekend! Elke stier wordt voor het gebeuren zorgvuldig geprepareerd in een afzonderlijke box. Een eerste touw, aangebracht ter hoogte van de achterhand van het dier, verzekert de rijder van een bokkende stier. Een tweede touw wordt om de romp gespannen en bevat naast enerverend luidende bellen, die het borstbeen van de stier sieren, ook een lusvormig handvat voor de berijder. De moedige cowboy neemt plaats op de rug van het dier en maakt 1 hand, die van een handschoen is voorzien, min of meer vast aan het handvat. Het hek kan worden geopend en de dolle rit kan beginnen. De in vrijheid gestelde stier stuift als een bezetene de stoffige arena binnen. Niet goed wetende wat hem overkomt tracht hij zich springend en bokkend te ontdoen van het strakke touw, de bellen en zijn cowboy. Maar ook deze laatste bundelt al zijn krachten, want hoe langer hij blijft zitten, hoe beter hij als stoere cowboy scoort. Hoe het ook zij, de sterkste wint. Wanneer de rit eindigt met een onvermijdelijke valpartij is het spektakel nog niet van de baan. De losgeslagen stier denkt immers slechts aan wraak. Met de hoorns naar beneden gericht gaat hij ten aanval. Sommige snelle jongens weten zich op tijd over de hekken te hijsen, maar diegenen voor wie de landing minder zacht aankwam moeten geholpen worden. Twee clowns verschijnen ten tonele en voeren in hun kleurrijke outfit de meest gewaagde afleidingsmanoeuvres uit. Terwijl de stier zijn aandacht verlegt krijgt de rodeorijder de kans overeind te krabbelen en de benen te nemen. Het optreden van de clowns is bewonderenswaardig. Om hun makker te redden zetten ze hun eigen leven op het spel. Ze zijn slim, snel en wendbaar, maar niet onaantastbaar. Eenmaal gaat het fout wanneer een deelnemer zijn hand te strak vastzet en na de valpartij niet van de stier weet los te komen. De wilde stier bokt en schopt terwijl de cowboy gevaarlijk tussen de poten van het dier slingert. De hulp van vier mannen, enkele spannende minuten en een grote stofwolk zijn nodig om de hand te bevrijden. Wanneer het stof optrekt blijven rijder en clown roerloos op de grond liggen. Ze worden beiden afgevoerd met de ambulance. Gebroken benen of ribben worden later gelukkig uitgesloten. De uiterst gevaarlijke sport kent soms een minder heldhaftig einde... Voor ons vormt het spektakel een onvergetelijke dag!
Na de rodeo vertrekken we uit Katherine. Hoewel de Highway voor het eerst sinds lange tijd een andere naam heeft gekregen, hebben we alweer 1500 km voor de boeg alvorens de stad Broome te bereiken. De lange weg kent weinig afleiding gezien alle bezienswaardigheden waar we langs komen slechts met een 4WD te bereiken en te bezoeken zijn. Noodgedwongen volgen we de geasfalteerde weg en stellen ons tevreden met de reusachtige baobab bomen die het landschap sieren. Op de tweede verjaardag van onze trouwdag houden we een geimproviseerde raclette op onze gasbrander. Waar een wil is is een weg. De weinig bosrijke omgeving maakt het hout sprokkelen ook moeilijk, maar toch sluit een kortstondig kampvuur de knusse avond af. Wanneer we 's anderendaags Broome bereiken valt er alweer iets te vieren: we zijn precies negen maanden onderweg! Met een strandwandeling langs Cable Beach verkennen we deze eerste stad van de australische westkust. Hoewel Broome bekend staat om zijn bloeiende parelindustrie worden wij op een geheel andere wijze gefascineerd. Het uitgestrekte strand verleent zich niet alleen tot een ideale ochtendrun, maar de kustlijn wordt ook gekenmerkt door een exceptionele kleurenpracht. Het witte zand vormt met het azuurblauwe water een prachtig decor. Maar voor het betoverende moment van de dag moet gewacht worden tot de zon aan de horizon zakt en de terracota rotsblokken in zijn licht doet ontvlammen. Het schouwspel vormt de aanleiding om -wederom- langer te blijven dan voorzien. We moeten onze tocht naar het zuiden eigenlijk aan een hoger tempo voortzetten, maar het vooruitzicht de tropische temperaturen achter ons te laten doet ons, misschien wel bewust, treuzelen.