Het plaatsje Leconfield situeert zich in de provincie New South Wales, ongeveer 450 km ten noorden van Sydney. De laatste dertig kilometer voor het bereiken van onze eindbestemming verandert de weg in een gravelroad. De uitgestrekte heuvels die ons omringen vormen gigantische weilanden, die in deze periode van late herfst donkergeel kleuren. Verkeersborden waarschuwen voor vee op de openbare weg. Talrijke veeroosters verlenen de vrije doorgang aan het schaarse autoverkeer en zorgen er tevens voor dat de kuddes van aangrenzende boerderijen van elkaar gescheiden blijven. De boerderij van Leconfield komt stillaan in zicht.
De eigenaars van dit familiebedrijf zijn Brian Skerrett en Jeanice. Hoewel respectievelijk 85 en 73 lentes jong runnen ze de farm tot op de dag van vandaag. Een actief leven schijnt hen niet te vermoeien en vol bewondering zien we toe hoe gemakkelijk Brian op zijn leeftijd er een dag te paard op uittrekt in de heuvels. Jong geleerd is dus echt oud gedaan! Bij de oprichting van de boerderij fokte men koeien van het ras Hereford. Het sinds 12 jaar nauwgezet kruisen met stieren van het Australian Black Angus ras leverde zijn gewenste resultaten op. Slechts enkele kalveren van dit rustiek uniform zwarte vleesras verraden hun oorspronkelijke afkomst dankzij een opvallende witgevlekte kop. Het naar Australisch gebruik extensieve vorm van veehouderij brengt op gebied van management de nodige gevolgen met zich mee. De 280 moederdieren brengen het ganse jaar grazend in de heuvels door. Stallen om de dieren binnen te huisvesten zijn er niet. Er is geen specifiek kalvingsseizoen. De kalfjes worden in hun eerste levensweken eenmalig gevangen en deze eerste confrontatie met de mens zullen ze nog niet licht vergeten. Na het plaatsen van een normaal oormerk, wordt er met behulp van een speciale tang tot drie keer toe een ruitvormig stukje huid uit de oren verwijderd, conform aan de specifieke identificatie geldend voor ieder bedrijf. De stiertjes worden gecastreerd met de bistouri, zonder enige vorm van anesthesie en zonder toediening van antibiotica. De pijnlijke interventie eindigt met het brandmerken van alle kalfjes. De gloeiende ijzers laten in de vorm van verschroeide haren de code ZX08 oop de achterhand na. Na 10 maanden, bij een gewicht van slechts 300 kg, worden de kalfjes gespeend en pas dan wordt het jongvee met katoenzaad bijgevoerd. Een Franse boer zou zich bij deze groeiresultaten terecht zorgen maken, maar de Australische farmer kijkt met goedkeurend oog naar zijn fokresultaten.
Op de boerderij is elke vorm van akkerbouw onbestaande. Het katoenzaad wordt ingekocht, alsook het weinige hooi, nodig voor het voeren van de paarden na een lange werkdag. Strooien van kunstmest en bijzaaien van weilanden met graszaad gebeurt per vliegtuig. Het af- en aanvliegende toestel heeft tussen de stops voor het bijvullen slechts vier minuten nodig om zijn lading boven de heuvels te droppen. In een halve dag wordt het domein van 2250 hectares overvlogen en is de klus geklaard. Dat er op de ganse boerderij geen traktor te bespeuren valt zal zo langzaamaan niemand meer verbazen...
Het extensieve karakter van de veehouderij en het typerende landschap vormen sinds eeuwen de hoofdredenen voor de belangrijke rol die het paard inneemt in het farmwork. De uitgestrekte heuvels met hun immense weilanden en hun steile beboste hellingen vormen een terrein waar paarden perfect uit de voeten kunnen. De ruiters vormen een lijn of een U-vorm die zich als een mobiele barriere in dezelfde richting verplaatst en zodanig de kudde naar de dichtsbijzijnde vee-pen drijft. Eenmaal in de pen kan het werk beginnen: het vangen van de pasgeborenen, het spenen van kalveren of het wegen en behandelen van het jongvee. Sommige paarden worden speciaal getraind om met vee te werken. Een prachtige demonstratie hiervan zien we wanneer we de unieke kans krijgen een grootse paardenverkoop bij te wonen. Uit verschillende provincies van Australie zijn paardenliefhebberts bijeengekomen voor de verkoop van 129 professioneel getrainde veewerk-paarden. Om hun kunnen te demonstreren wordt een jonge stier in de ring binnengelaten. Dat deze paarden aangeleerd werd op vee gefocust te zijn is duidelijk, maar de snelheid en de wendbaarheid waarmee ruiter en paard de stier in de gewenste richting drijven is verbluffend. De belangrijke rol van een goed getraind paard op een ranch verantwoordt de prijzen, die schommelen rond de 15000 euros en die met plezier worden betaald.

Brian Skerrett richtte 25 jaar geleden de "Jackaroo en Jillaroo" school op met een 40-tal paarden. Zijn project verleende de mogelijkheid aan honderden jongeren hun droom te verwezenlijken en het echte leven en werk op een farm te leren kennen. De school bleek al gauw een winstgevend gebeuren. De tweeweekse cursussen die 15 keer per jaar worden gehouden vormen een verzekerde bron van inkomsten. Bovendien zijn de gemotiveerde jongeren gratis arbeidskrachten voor het werk op de boerderij. Hoe dan ook, het leven van een cowboy of een cowgirl zal steeds zijn aantrekkingskracht blijven behouden. En toegegeven, een lange dag paardrijden doorheen dit uitgestrekte landschap is een fabelachtige ervaring. Wanneer 's avonds
op de terugweg de heuvels zich voor ons uitstrekken en de laaghangende zon de immense weilanden oranjegoud kleurt, worden we beiden stil bij het aanschouwen van deze eenvoudige en pure schoonheid. Hoe groots en hoe mooi de wereld ook mag zijn, dit uitzicht, gehuld in de warme kleuren van de herfst, krijgt een onvergetelijk plekje toebedeeld in onze herinneringen.
Onze groep vormt met een Australier, een Indier, drie Engelsen en vijf Duitsers een internationaal gezelschap en verenigt mensen met een sterk uiteenlopende persoonlijkheid. Tijdens de eerste les leren we lasso werpen en het hanteren van een zweep. Het produceren van een knallend geluid met de zweep is vooralsnog geen senecure. Vervolgens krijgt eenieder zijn paard toegewezen, waar hij tot op het einde van de school verantwoordelijk voor wordt gesteld. Een eerste rit langsheen de rivierbedding vormt de introductie tussen paard en ruiter. In de daaropvolgende dagen trekken we elke dag de heuvels in om te leren hoe je te paard vee moet drijven. Uiteindelijk slagen we erin de 190 kalveren te spenen en ze in kleinere groepen naar de verschillende weiden te drijven. Het samenbrengen van een kudde schapen blijkt een moeilijkere klus, maar ook die krijgen we met z'n allen geklaard. We krijgen les in het schapen scheren en eenieder die wil heeft de kans dit te oefenen. Met de winter voor de deur wordt het geschoren schaap niet zonder mantel opnieuw de heuvels ingestuurd, maar ter plekke geslacht. Zo heeft ook de volgende school voldoende lamskoteletjes op de barbeque... Een 18 maand oude os wordt op de boerderij geslacht, in het bijzijn van een slager die van klant naar klant trekt met zijn 4WD en mobiele koelkamer. Het wordt ons duidelijk dat er ten aanzien van de regels inzake het slachten van dieren nog geen uniformiteit in de wereld bestaat!
Naast het werk met de veestapel leren we ook algemeen boerderijwerk. Voor het maken van een afrastering gaan we eerst het bos in om bomen te rooien die als piket moeten dienen. We leren een nieuwe manier vers gekapte bomen te ontschorsen. Het prachtige gladde hout dat tevoorschijn komt leent zich ook prima als constructiemateriaal, waarmee we een mooie veevoederbak bouwen.
Dat het leven op de boerderij ons op het lijf geschreven is wordt wel stillaan duidelijk. Tijdens de twee extra weken die we op Leconfield doorbrengen nadat de school is afgelopen hebben we een fantastische tijd. Onze dagelijkse klussen bestaan uit het farmwork wat we eerder hebben geleerd. In ruil daarvoor krijgen we kost en inwoning en gratis deelname aan alle activiteiten te paard. Het berijden van meedere paarden vormt voor ons een prima leerschool.
Tijdens het weekend neemt de eigenaar Brian ons mee naar diverse grootse paardenevenementen. Naast de paardenverkoop in Tamworth, wonen we een spaanse dressuurshow bij en zien we een live demonstratie van het trainen van paarden volgens de principes van Monty Roberts. De zoon van Brian neemt deel aan een wedstrijd waarbij we zien hoe te paard 1 enkel dier van een kudde kan worden afgezonderd en gescheiden kan worden gehouden. Uit het grote aantal paardenevenementen die hier alleen al tijdens ons korte verblijf plaatsvinden blijkt hoe belangrijk het paard in deze streek is. Zowel publiek als ruiters, jong en oud, verschijnen in de stoere outfit van jeans, geruit overhemd, leren laarzen en vilten hoed. Cowboy zijn in Australie kent werkelijk geen leeftijd!