De organisatie van de vlucht Kathmandu-Delhi verloopt op zijn zachtst uitgedrukt nogal chaotisch. Eenmaal in het vliegtuig bevinden we ons toevallig aan de rechterkant van het toestel, vanwaar we een prachtig luchtzicht krijgen op de gehele Himalaya-bergketen. Een mooiere afsluiter op ons Nepalees bergavontuur hadden we zelf niet kunnen bedenken.
Na een verwarmende zoektocht naar een degelijk hotel in het hectische centrum van Delhi, is het de hoogste tijd om onze reisroute uit te stippelen. Rekening houdend met de zomerse temperaturen, die in deze periode van het jaar alleen maar hoger oplopen, besluiten we eerst het westen van het land te bezoeken alvorens naar het frissere noorden te trekken. Hoewel het openbaar vervoer in Indie sterk is ontwikkeld, heeft het tevens de eigenschap tergend traag te zijn. Bus- en treinritten kunnen gemakkelijk oplopen van enkele uren tot maar liefst 30 uur, afhankelijk van de te overbruggen afstand. Om van veel ellende bespaard te blijven, besluiten we voor de komende drie weken een auto met chauffeur te huren. Ons avontuur naar het westen van het land, de provincie Rajasthan, kan beginnen!
Amper goed en wel geinstalleerd op de achterbank van onze Suzuki-minibus of de eerste verrassing dient zich aan. In de eerste onwennige contacten met onze chauffeur, Sheru, worden we een notitieboekje overhandigd. Ten gevolge van de talrijke valse touroperators die hun plaats in het toeristencircuit hebben ingenomen, neemt de doorsnee toerist een eerder argwanende houding aan (en niet onterecht). Het is in Indie dan ook een veelgebruikte methode om door het laten lezen van positieve reisverslagen van andere reizigers je vertrouwen te winnen. Eerder ongeinteresseerd bladeren we het referentieboekje door, totdat mijn oog valt op een voor mij niet onbekend handschrift. Wanneer we tot de ontdekking komen dat een koppel goede vrienden, die anderhalf jaar geleden doorheen Indie reisden, een rondrit maakten in precies hetzelfde busje en met dezelfde chauffeur, zijn we toch even met stomheid geslagen. Als toeval bestaat is dit het toch wel!

Na drie weken reizen zou het onterecht zijn te beweren Indie te kennen. Een land zo groot als 80 keer Nederland, met een bevolkingsaantal dat het miljard overschrijdt, kent een geografische en culturele verscheidenheid die bijna niet te bevatten is. Een bewogen geschiedenis en een diep geloof bepaalden meer dan waar ook ter wereld de tradities en het dagelijks leven van het volk. Voor ons betekent reizen doorheen Indie in de eerste plaats een confrontatie, en dat op de meest uiteenlopende vlakken. Na het gezonde bergklimaat en de koelte van de Himalaya, zijn we in een sauna beland bij 45 graden. Ons lichaam heeft duidelijk moeite met de aanpassing en door het continue vochtverlies is het niet verwonderlijk dat we elk gemiddeld 4 liter water per dag verwerken. Helaas brengt ook de nacht geen afkoeling en zijn de nachten bij 36 graden vaak slapeloos... Maar de hitte is niet de enige reden van ons lichamelijk ongemak. Sinds ons verblijf in Indie kampen we om beurten met hevige buikkrampen en diarrhee (Henk viel in 3 weken 8 kg af! -soms vind ik hem niet meer terug...-). De Indische keuken mag dan wel als culinair worden bestempeld, onze darmen denken daar anders over. Om erger te voorkomen (het nooit meer terugvinden van Henk) rantsoeneren we ons dieet tot zogenaamd 'veilig' voedsel, waardoor de gastronomische keuken zich al snel herleid tot geroosterde beschuit, enkele vruchten en witte rijst.
Een andere confrontatie, die naarmate we langer in Indie verblijven steeds groter wordt, is het contrast tussen het idee dat men van een land vormt en de beleefde ervaringen eenmaal ter plaatse. Wanneer we de verhalen van de meeste reizigers moeten geloven dan is Indie het beloofde land, de ultieme reisbestemming, gekenmerkt door een ongeevenaarde schoonheid, exotische geuren en een boeiend volk. De onvoorstelbare smerigheid, de publieke vuilnisbelten die elk straatbeeld 'sieren' en de overlopende rioleringen vergezeld van de bijpassende geur, zijn onze eerste ervaringen die dit idyllische droombeeld doorprikken. Gelukkig fungeren de loslopende koeien en verwaarloosde honden als afvalruimers en zo verdwijnt alles wat nog enigszins eetbaar is, al moet deze definitie erg ruim worden genomen. Je zou hier nieuwsgierig worden naar de exacte inhoud van een koeiemaag. Koeien mogen hier dan wel heilig worden verklaard, ze wonen zeker niet in het paradijs! De tweede ervaring die al gauw een bron van ergernis wordt is het gemiddelde IQ van de mensen met wie we in contact komen. Het schrijven van correct Engels blijkt een ware beproeving en elke gestelde vraag wordt standaard met een 'ja' beantwoord. Ons geduld begint zich duidelijk omgekeerd evenredig met de tijd te verhouden! Bvb; 1:Een riksjarijder belooft ons naar het hotel te brengen en wanneer we er na 5 minuten al achter zijn gekomen dat hij geen benul heeft van de te volgen weg, rijdt hij vervolgens nog een half uur tegen onze aanwijzingen in de halve stad rond. 2:Aan de ingang van een te bezoeken tempel zijn er bij sluitingstijd nog steeds tickets te koop hoewel de deuren al worden vergrendeld. We zien hoe een toerist nog een ticket wordt aangesmeerd voor een gesloten tempel... 3:Voor het consulteren van onze mailbox in een internetcafe wordt er zowaar naar ons paspoort, ons visum, en jawel, een pasfoto gevraagd. Hoe moeilijk kun je het maken? 4:En gezeten in een restaurant wordt ons, op de vraag naar een koude fles mineraalwater, zonder schroom een bevroren fles geserveerd die geheel tot ijsklomp is gevormd. Gelukkig kregen we er wel twee glazen bij! Het is haast niet voor te stellen hoe eenvoudige dingen in Indie kunnen ontaarden tot complexe vraagstukken. Daarenboven worden we geen minuut met rust gelaten. We zijn het begeerde doelwit van bedelaars en commercanten die er bij elke gelegenheid op uit zijn onze zakken te ledigen. Onbezorgd en onbezonnen doorheen een straat wandelen in Indie wordt ons werkelijk onmogelijk gemaakt. Het derde struikelblok om Indie op handen te dragen is de plaats die de vrouw in de Indische maatschappij toebedeeld krijgt. In deze strikte mannenwereld betekent de vrouw niets. Eenmaal uitgehuwelijkt behoort ze toe aan haar man, of beter gezegd aan de schoonfamilie. Om zich te beschermen tegen de blikken van de mannen op straat mag ze zich in publiek vaak alleen gesluierd vertonen, inclusief het gezicht. De vrouw wordt herleid tot een gedaante, een silhouet, zonder gezicht of persoonlijkheid, op wiens schouders vaak het zware werk rust. Een vroegere praktijk, die vandaag de dag gelukkig niet meer wordt gehandhaafd, was het levend verbranden van de weduwe na de dood van haar man. Terwijl de vrouw verplicht werd haar man te volgen in de dood, kon in het omgekeerde geval de weduwnaar hertrouwen. De vrouw had er alle belang bij een jongeman te huwen want een ouder exemplaar betekende vroeg of laat de kroniek van een aangekondigde dood. Hoewel het misschien niet aan ons is een oordeel te vellen over een cultuur die niet de onze is, uitgaande van onze Westerse principes van gelijkheid, valt het ons toch zwaar begrip op te brengen voor deze uitgesproken mannendominantie.
Een laatste confrontatie wordt gevormd door het land zelf. In de afgelopen zes maanden vormden uitgestrekte landschappen en een ongerepte natuur bijna steeds de hoogtepunten van de door ons bezochte landen. In Indie domineert voor het eerst het culturele aspect en liggen de bezienswaardigheden op een geheel ander terrein. Het geloof staat centraal, niet alleen in de Indische samenleving, maar ook in het dagelijkse leven van de Indier. Naast het Hinduisme als meest verspreide godsdienst bestaan er talrijke kleinere godsdiensten, die hoewel in lagere percentages vertegenwoordigd, gezien het enorme bevolkingsaantal nog steeds miljoenen gelovigen tellen. Elke godsdienst wordt hier beleefd met een zekere vorm van fanatisme en iedere stad kent talrijke tempels. Vaak zijn het voorbeelden van geraffineerde architectuur en vooral de tempels van de Jain-volgelingen zijn meesterlijke bouwwerken. Maar ook de geschiedenis drukte voorgoed zijn stempel op het landschap. In de periode waarin de Mongoolvorsten en de Rajputstrijders vochten om macht en aanzien, werden gigantische forten en paleizen gebouwd. Elke stad in Rajasthan die enige aanzien genoot in deze bewogen geschiedenis die vijf eeuwen duurde, getuigt tot op de dag van vandaag van zijn glorierijk verleden. De goed bewaarde forten en de majestueuze paleizen vormen een ongeevenaard cultureel erfgoed met verfijndheid en ingenieusiteit als meesterlijke kenmerken.

Het verhaal over Rajasthan zou onvolledig zijn wanneer we de kameel 'over het hoofd zouden zien'. Neen, gemakkelijk is dat niet. Hoewel ezels en koeien geregeld ingeschakeld worden voor het vervoeren van goederen, ontdekken we hier voor het eerst de kameel als trekdier. Aangespannen voor een houten kar, die vaak de meest uiteenlopende en volumineuze ladingen bevat, leent de kameel zich uitermate voor dit werk. Sierlijk en robust nemen ze hun plaats in in het straatbeeld, waarbij zelfs het hectisch toeterende verkeer in de steden hen weinig lijkt te storen. In de woestijn van Khuri, nabij de Pakistaanse grens, fungeren wij als hun te dragen last tijdens onze tweedaagse kameelsafari. Gezeten op de rug van een kameel worden we naar de duinen gebracht waar we de nacht doorbrengen onder de blote sterrenhemel. De kameeldrijvers hebben zich zelfs de moeite getroost echte bedden voor ons mee te verhuizen, waardoor we ons de lengte van 1 nacht net als koningen voelen.
In Bikaner bezoeken we het enige National Camel Research Centre dat onderzoek op kamelen verricht. Het centrum huisvest 300 exemplaren waarvan 70 mannetjes, die zich geregeld voor de bevruchting lenen. Kameeldrijvers komen van heinde en verre om hun vrouwtjeskameel te presenteren, in de hoop genetische vooruitgang te boeken. De dekking, die systematisch gevolgd wordt door een ovulatie bij het vrouwtje, is bijna steeds een succes. Tijdens ons bezoek hebben we het geluk een spermaafname te mogen bijwonen, gevolgd door een 'nep' dekking door een infertiel mannetje (ter inductie van de ovulatie) en de kunstmatige inseminatie met het vers afgenomen sperma. Een unieke ervaring!

Eenmaal terug in Delhi weten we 1 ding zeker. Onze tocht door Rajasthan was een rijke reiservaring, maar Indie weet ons als land niet te bekoren. De Indiers en hun irritante gedrag ergeren ons mateloos. Onze plannen naar het noorden te trekken laten we varen en we besluiten onze vlucht naar Australie te vervroegen. Over twee dagen landen we in Sydney, waar we op 12 mei worden verwacht op een Australische ranch voor het volgen van een cowboycursus. Paardrijden, lassowerpen, stieren brandmerken, schapen scheren...,kortom alles wat je leren moet om een volwaardige cowboy/cowgirl te zijn!