Voor een Eskimo is 5 graden boven nul een reden om zoveel mogelijk dikke winterkleren uit te trekken en zijn zomerse garderobe aan te spreken. Voor een Indier daarentegen is 20 graden toch echt een reden om de dikke jassen uit de kast te halen. Hoewel temperatuur dus zeerwel objectief meetbaar is, blijkt zij dus ook wel degelijk subjectief te zijn. Zittend bij de epupa-watervallen op de grens van Angola en Namibie bij tropische temperaturen en na drie maanden Afrika-avontuur kijken we toch enigszins verwonderd naar het menselijk aanpassingsvermogen met betrekking tot temperatuur. Aankomend in Johannesburg met wandelschoenen, lange broek en dikke trui (opdat ze niet alle ruimte in de rugzakken zouden innemen) duurde het slechts enkele uren alvorens 23 graden voor ons te warm werd. Gedurende de eerste weken op de fiets naar bvb Pilanesberg kregen we bij 33 graden bijna een appelflauwte van de hitte ondanks het feit dat we toch ieder vijf liter water mee hadden. Reizend door Zuid-Afrika met in het begin een paar regendagen maar toch gestaag oplopende temperaturen bezochten we twee weken geleden de Sossusvlei in de Namibische woestijn. Wandelend op onze trouwe teva-sandalen door het snikhete zand met onze camelback goed gevuld met water, vonden we een temperatuur van 45 graden en droge lucht zeer aangenaam. Echter vier dagen later waren we zeer verontwaardigd op de Spreetshoogte pas een onweersbui mee te maken waarbij de temperatuur zakte tot 17 graden en wij gelijk de auto indoken voor truien en broeken. Nu bij de watervallen bij 39 graden en een hoge vochtigheidsgraad voelen we toch de drukkende warmte.
Dus.......voor eenieder van onze volgers die verlangen naar het einde van de winter en hogere temperaturen.......denk eens terug aan de Eskimo aan het begin van dit verhaal.